[RMC] CHOICE GAME # 01

posted on 13 Aug 2011 01:04 by sozou in RMC
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
ธีม : นามิโมริ
OC ที่ทำ : @Glacier_RMC ,@Nao_RMC
 
 
----------------------------------------------------------------
 

ณ เช้าวันที่อากาศสดใส เด็กสาวชิม่อนทั้งสองคนตื่นขึ้นมาทำกับข้าวกินด้วยกันบนโต๊ะอาหารซอมซ่อในบ้านชิม่อน อาหารเช้าวันนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม...มาม่า

ตู้เก็บอาหารชองชิม่อนแฟมิลี่วันนี้ยังคงมีแต่มาม่าหลากรสให้เลือกได้ไม่ซ้ำ นาโอะเหลือบมองกลาเซียที่นั่งเลือกรสมาม่าอย่างเพลิดเพลินอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ ก่อนจะแอบเดินออกนอกปราสาทไปไม่ให้เด็กสาวผมสีน้ำตาลรู้ตัว

"เอ.. มะ.. มาม่ารสหมูสับ มะ.. มาม่ารสทูน่าสับ ฉะ.. ฉันควรจะกินมาม่ารสอะไรดีล่ะ" เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาตั้งใจจะถามผู้ที่เสมือนเป็นพี่สาวของตน แต่รอบตัวนั้นกลับว่างเปล่าไม่เหลือร่องรอยของเด็กสาวอีกคนเสียแล้ว


"..ลูกพี่นาโอะ ? "

เด็กสาวเห็นนาโอะเดินลิบๆอยู่ริมรั้วซอมซ่อของชิม่อนแฟมิลี่ ทว่าดูเหมือนขาของเธอจะสั้นเกินไปจึงเดินตามนาโอะที่รีบจ้ำอ้าวไม่ทัน แต่กลาเซียก็ยังเดินตามต่อไปโดยลืมเรื่องอาหารเช้าไปสนิท

"ละ.. ลูกพี่นาโอะจะไปไหนกันนะ"

ด้วยความที่เป็นคนอยากรู้อยากเห็นกลาเซียจึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามลูกพี่ของตนไปโดยที่พยายามไม่ให้เจ้าตัวรู้ ละ.. ลูกพี่นาโอะจะแอบไปหาแฟนหรือเปล่านะ เธอคิดในใจแบบนั้น

หญิงสาวยิ่งอยากรู้มากขึ้นเมื่อเห็นนาโอะเลี้ยวหายเข้าไปในตลาดที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน หรือว่าพี่สาวร่วมแฟมิลี่ของเธอจะแอบคบกันลูกชายร้านของผักกันแน่คะ กลาเซียคิดในใจขณะเดินหลบหลังเสาไฟฟ้าไปด้วย แต่สถานที่ที่เด็กสาวหยุดนั้นไม่ใช่ร้านขายผักหากแต่เป็นร้านขายเนื้อ


"ขอซื้อเนื้อหมูหน่อยค่ะ" นาโอะพูดกับเจ้าของร้านขายเนื้อในตลาดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ด้วยความที่ตลาดเป็นสถานที่ที่มีแต่เสียงโหวกเหวกจึงทำให้กลาเซียที่อยู่ห่างออกไปไม่ได้ยิน

"วะ.. หวา เจ้าของร้านคนนั้นท่าทางหน้าตาดีด้วย คะ.. คุยอะไรกันอยู่นะ"

กลาเซียคิดจะเดินเข้าไปให้ใกล้อีกนิดเพื่อจะฟังสิ่งที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตร่วมโลกบนป้ายตลาดนามิโมริเสียก่อน

"...โคจิโร่!? "

เธอเผลอออุทานออกมาเสียงดัง ขณะมองนกสีฟ้าอ่อนคาบแมลงสาปไว้ในปาก และถ้าไม่ได้คิดไปเองดูเหมือนมันจะภูมิใจเหลือเกินที่จับแมลงสาปที่หยอกล้อกันทุกวันสำเร็จเสียที ทันใดนั้นเองก็มีสิ่งมีชีวิตปริศนาพุ่งตรงเข้าไปหาโคจิโร่ ไฟดับเครื่องชนสีแดงฉานแลดูเด่นตาลุกอยู่บนใบหูของมันทั้งสองข้าง พร้อมกับร้องเสียงประหลาดออกมา

"ชิชิชิ"

นะ.. นั่นมันตัวมิ้งค์!? ดูเหมือนว่ามันกำลังจะแย่งแมลงสาบกับโคจิโร่อยู่นะ

"วะ.. หวา ดะ.. ดูเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันจังเลยค่ะ"

กลาเซียทึ่งในมัตรภาพของสัตว์โลก ขณะที่กำลังดูสิ่งมีชีวิตทั้งสองหยอกล้อกันเคล้าเสียงปีกสะบัดรัวและเสียงขู่ฟ่อของตัวมิงค์ นาโอะก็เดินไปจนลับสายตาแล้ว รู้ตัวอีกทีกลาเซียก็ยืนคว้างอยู่คนเดียวท่ามกลางฝูงคน

 

" ล..ลูกพี่นาโอะไปไหนแล้ว!? "

กลาเซียหันความสนใจจากโคจิโร่และมิงค์วิ่งออกตามหาลูกพี่ทันที ยังไงเรื่องของลูกพี่ก็อยากจะรู้มากกว่ามิตรภาพของสัตว์โลก จนกระทั่งเห็นนาโอะหยุดคุยกับบอสของพวกตน

"นะ.. นั่นคุณเอ็นมะ" กลาเซียรีบวิ่งไปหลบที่หลังเสาเช่นเคย


" ม..ไม่ได้ยินที่คุยกันอีกแล้ว "

เธอพึมพำกับตัวเองขณะเพ่งสายตาไปยังบอสประจำแฟมิลี่ที่ไม่ได้เจอมานาน ดูเหมือนบอสของเธอจะสบายดีถึงจะมีแผลเพิ่มขึ้นบ้างเล็กน้อย กลาเซียอยากจะออกไปทักทายเอ็นมะขึ้นมาทันทีแต่ความอยากรู้อยากเห็นก็เป็นฝ่ายชนะ เธอต้องรู้ให้ได้ว่านาโอะแอบมาทำอะไรโดยไม่บอกให้ใครรู้

"คะ.. คุณนาโอะมาทำอะไรที่นี่หรอครับ"  เด็กชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นบอสชิม่อนเริ่มเปิดคำถามทักทายสมาชิกในแฟมิลี่ของตนอย่างเคย

"ความลับน่ะค่ะ" นาโอะตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม จังหวะที่เอ็นมะกำลังเก้ๆกังๆไม่รู้จะชวนคุยอะไรต่อ สายตาของเด็กหนุ่มก็เหลือบไปเห็นกลาเซียที่กำลังหลบๆซ่อนๆอยู่หลังเสา


"อะ.. เอ่อ คุณนาโอะมากับคุณกลาเซียด้วยงั้นหรอครับ"

เจ้าของชื่อกลาเซียสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบเบียดตัวหลบหลังเสาไฟฟ้า แต่สายไปซะแล้ว ซ้ำร้ายยิ่งกว่านั้นตัวมิงค์ที่เธอยืนจ้องอยู่นานสองนานเมื่อครู่ตามมาด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ และตอนนี้มันกำลังร้องเสียงดังอยู่ข้างเสาไฟฟ้า เหมือนจะขออาหารเช้าจากกลาเซีย


"อ๊ะ คะ.. คุณตัวมิ้งค์ ฉะ.. ฉันไม่มีของกินจะให้คุณทานหรอกค่ะ" กลาเซียพยายามพูดไกล่เกลี่ยแต่ก็ไม่เป็นผล ยิ่งไปกว่านั้นมันยังร้องขู่ฟ่อๆเสียงดังกว่าเดิมซะอีก

"กลาเซียทำไมถึงตามมาที่นี่ล่ะคะ" ลูกพี่นาโอะของเธอเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ แล้วจ้องหน้าเธออย่างต้องการคำตอบ

"...ฉ....ฉัน......" กลาเซียอ้อมไปหลบหลังเสาไฟฟ้า แต่นาโอะก็ยังตามไปจ้องคาดคั้นจะเอาคำตอบอยู่ดี พี่สาวใจดีในตอนนี้ดูน่ากลัวผิดจากทุกที

"เป็นสโตรกเกอร์แอบตามเอ็นมะซังมันไม่ดีนะคะ! "


"มะ.. ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" แต่กลาเซียไม่กล้าพูดความจริงจึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับความผิด

"ขะ.. ขอโทษค่ะลูกพี่นาโอะ" ตัวของเด็กสาวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว แต่ทันใดนั้นเองก็มีมือข้างหนึ่งมาลูบหัวเธอเบาๆ

"ถ้ากลาเซียยอมรับผิดก็ดีแล้วล่ะค่ะ วันหลังอย่าทำอีกนะคะ" นาโอะว่าเสร็จก็ยื่นมือมาหา

"ธุระของฉันเสร็จแล้ว กลับบ้านกันเถอะค่ะ"

" ธุระอะไรเหรอคะ ? " กลาเซียไม่ยอมยื่นมือไปจับมือที่ยื่นมาให้ กลับจ้องไปยังนาโอะเขม็ง


" ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ผมตอบได้นะครับ " เอ็นมะที่เงียบอยู่นานพูดแทรกบทสนทนาของสมาชิกแฟมิลี่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะเหลือบมองไปยังถุงในมือนาโอะแล้วแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน

"อะ.. เอ๋ ละ.. แล้วมันเรื่องอะไรกันเหรอคะคุณเอ็นมะ" กลาเซียตกใจเงยหน้ามองบอสชิม่อนแฟมิลี่ หน้าของเธอแดงเพราะความเขินที่ถูกจับได้

"คุณนาโอะมาซื้อเนื้อหมูไปทำมาม่าให้คุณไงครับ" กลาเซียรีบหันไปมองลูกพี่ของเธอทันที

"นะ.. นั่นเป็นเรื่องจริงเหรอคะลูกพี่นาโอะ"

" ใช่ค่ะ...ฉ...ฉันไม่อยากเห็นกลาเซียผอมเป็นเด็กขาดสารอาหารเพราะมาม่าเหมือน......ฉันหมายถึงเพราะมาม่าน่ะค่ะ " กลาเซียไม่ได้ใส่ใจคำพูดที่ขาดหายไป เธอรีบโผเข้ากอดนาโอะจนถุงเนื้อหมูตกลงกระจายลงพื้น

"ละ.. ลูกพี่นาโอะ ฉะ.. ฉันไม่รู้มาก่อนเลยค่ะ ลูกพี่อุตส่าห์ทำเพื่อฉันขนาดนี้แต่ฉันกลับ" กลาเซียกอดนาโอะตอบน้ำตาซึมก่อนจะหันไปมองที่พื้นแล้วอ้าปากเหวอ

"ตะ แต่เนื้อหมูมัน.." พูดพร้อมกับสะกิดให้ลูกพี่เธอหันไปมองด้วย


"....เนื้อหมู "

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก เนื้อหมูที่เจียดเงินเดือนก้อนสุดท้ายมาซื้อตกพื้นไปเสียแล้ว อนาคตเด็กขนาดสารอาหารของกลาเซียคงมาถึงในอีกไม่นาน


"เนื้อหมู.. บ๊ายบาย" แล้วทั้งสองคนก็พากันคอตกเดินกลับบ้าน

-------------------------------------------------------


..เป็นตัวแทนมาโพสน่ะค่ะ

..ต..แต่นี่เป็นเรื่องแต่งขึ้นนะคะ ชิม่อนแฟมิลี่ไม่ได้เลวร้ายอย่างในฟิคนี้หรอกค่ะ! *พูดเร็วๆ*