....Just Imagination....

01

" ไม่เจ็บแล้วนะ พี่เป่าให้แล้วหายเจ็บแล้วใช่มั้ย " เหลือบตามองเคตะที่ยังคงสะอื้นไห้อยู่ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำวิธีที่คิดว่าจะทำให้เคตะหายเจ็บได้ตามแบบฉบับของเด็กสลับกับการพูดปลอบเคตะไปด้วย จำได้ดีว่าตอนนั้นแทบจะร้องไห้ไปกับเคตะด้วยซ้ำ เมื่อเห็นว่าไม่ว่าจะเป่าลมหายใจลงไปสักเท่าไหร่ เด็กชายก็ไม่หยุดร้องเสียที จนกระทั่งแม่เดินออกมาเห็นจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เรียวเฮเดินตามแม่ที่รีบร้อนวิ่งเข้าไปในบ้านโดยไม่ลืมจูงมือเคตะเข้าไปทำแผลด้วย

" นั่งลงสิจ้ะ " แม่พูดกับเคตะด้วยเสียงอ่อนโยน เธอมักจะบอกกับเรียวเฮเสมอว่าท่านคิดว่าเคตะคือลูกชายอีกคน จึงไม่น่าแปลกใจเท่าใดนักที่แม่มีท่าทีร้อนใจเสียขนาดนี้ เคตะนั่งลงบนโซฟาอย่างว่าง่ายแต่ก็ยังร้องไห้อยู่ตลอดเวลา คนตัวเล็กยอมรับว่าตอนนั้นสงสารเคตะจับใจ ความคิดแบบเด็กๆทำให้กลัวว่าเคตะจะตายจากไปต่อหน้าต่อตา

" เดี๋ยวแม่พี่มาเสกเวทมนตร์ให้เคตะก็ไม่เจ็บแล้วล่ะ อย่าร้องสิ " บีบมือเคตะแน่น แม่กลับมาอีกครั้งพร้อมกล่องสีขาวใบเล็ก มือเรียวขาวหยิบขวดใสออกมาหนึ่งขวด ก่อนจะใช้สำลีชุบน้ำยาในขวดจนชุ่ม

...น้องชายตัวเล็กที่น่ารักของผม...

เรียวเฮอมยิ้มกับตัวเองเมื่อคิดออกว่าเคตะสมัยก่อนเป็นเช่นไร ความรู้สึกรักและหวงแหนน้องชายกลับคืนมาอีกครั้ง หัวใจเต้นถี่เร็วขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวก็จะได้เจอเคตะแล้ว น้องชายตัวเล็กขี้แยในตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ เร็วเท่าความคิดเสียงฝีเท้าดังแว่วมาตามทางเดินห้องรับแขก คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นนั่งให้เรียบร้อยมือจับเสื้อผ้าจับผมให้วุ่นวายไปหมด

-intro-

...ฟังสิ...ได้ยินมั้ย ?...เสียงเด็กน้อยกำลังร่ำไห้แผ่วเบา....

" ฮึกก..แม่ฮะ..."

เสียงสะอึกสะอื้นดังแว่วไม่ขาดสายจากสุสานที่เงียบสนิท...สถานที่ของคนตาย...ผืนฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยสีดำสนิท แม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่ทอแสงลงมายังที่แห่งนี้ หลุมศพมากมายทอดเป็นทางยาวจนเต็มสุสาน สถานที่ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของความโศกเศร้าเช่นนี้ย่อมไม่มีใครอยากจะเหยียบย่างเข้ามา เว้นเสียแต่เด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก ดวงตาบวมช้ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตามากมาย ผิวขาวสะอาดเปื้อนฝุ่นดินที่เขาทรุดตัวลงนั่งข้างหลุมศพ เสียงแหบพร่าเรียกหาแม่นานนับชั่วโมงอ้อนวอนในสิ่งที่ไม่มีทางสมหวัง สองมือเขย่าป้ายหลุมศพหวังจะปลุกซากกระดูกของมารดาให้ฟื้นคืนชีวิต

" ตื่นสิฮะ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว "

" ได้โปรดเถอะ...แม่ไม่รักผมแล้วเหรอฮะ "

คืนวันมากมายที่ผ่านไปกับความพยายามนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ได้ทำให้เด็กน้อยสำนึกได้เลยว่ากำลังทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์อยู่

...จิบะ เรียวเฮ...

...เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครใส่ใจ...

"...ตึก...ตึก..."

เสียงฝีเท้าดังแทรกเสียงสะอื้น จังหวะการย่ำเท้าแผ่วเบาจากฝ่าเท้าคู่หนึ่ง ไม่ได้ทำให้เรียวเฮรู้ตัวเลยว่ากำลังโดนรุกล้ำเข้ามาในสถานที่ส่วนตัวของเขากับแม่อยู่ ดวงตาผู้มาเยือนพราวระยับไปด้วยความสนอกสนใจในเด็กน้อยตรงหน้า ผู้บุกรุกสาวเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้นทีละน้อย จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง มือเล็กยกขึ้นแตะไหล่ที่โยกไหวตามแรงสะอื้นแผ่วเบา หากแต่เรียวเฮกลับสะดุ้งสุดตัว

" นะ...นายเป็นใครน่ะ "

คำถามที่เจือไปด้วยความตื่นกลัว เรียวเฮมองสำรวจเด็กชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่วางตา เสื้อผ้าการแต่งตัวดูดี ผิวกายสะอาดสะอ้านที่ได้รับการดูแลอย่างเอาใจใส่ ทุกอย่างนี้บ่งบอกถึงฐานะของพ่อแม่เด็กชายคนนี้ได้ดีทีเดียว ยิ่งทำให้เรียวเฮนึกสงสัยเป็นหนักหนาว่าทำไมเด็กที่ดูมีฐานะถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้

" นายร้องไห้เหรอ ? " เอื้อมมือสัมผัสผิวแก้มที่ยังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่

" ทำไมถึงร้องล่ะ มีเรื่องน่าเสียใจเหรอ " ผู้บุกรุกนั่งลงตรงหน้าในระดับเดียวกับอีกฝ่าย โทนเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนทำให้เรียวเฮสะอื้นหนักอีกครั้ง เมื่อนึกถึงคำตอบที่จะตอบออกไป คำว่าตายสำหรับเด็กอย่างเรียวเฮแล้วดูจะเป็นเรื่องที่โหดร้ายเกินไป เด็กชายเหลือบตามองป้ายหลุมศพเพียงครู่เดียว คำตอบที่ต้องการก็ผุดพรายขึ้นมาในสมองได้อย่างไม่ยากนัก

" ฉันชื่อเคตะ จากนี้ไปเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ และในฐานะเพื่อนฉันขอสั่งให้นายหยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้ " ถ้อยประโยคออกคำสั่งยาวเหยียดจนเรียวเฮตั้งตัวไม่ทัน เงยหน้าขึ้นสบมองเพื่อนใหม่ที่อีกฝ่ายทึกทักเอาเองอยู่คนเดียว

" เคตะ ? "

" ทาจิบานะ เคตะ ยินดีที่ได้รู้จัก " ยิ้มกว้างให้เรียวเฮที่ยังงุนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย ก่อนจะเอื้อมมือออกไปคว้ามืออีกฝ่ายดึงให้ลุกขึ้นเดินตามออกมานอกสุสาน เรียวเฮหน้าเหวอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามขืนตัวสุดแรงให้หลุดจากการเกาะกุม

" ปล่อย! จะพาเราไปไหน..เราจะอยู่กับแม่!..." ดิ้นรนโวยวายหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นหญิงสาวที่หน้าตาละม้ายคล้ายเคตะยืนอยู่หน้าทางเข้าสุสาน ไม่ใส่ใจรอยยิ้มอ่อนโยนที่ถูกส่งมาให้ขณะทอดสายตามองมายังเด็กทั้งสองเลยสักนิด รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฎบนใบหน้าของเคตะขณะที่หันหน้าไปตอบคำถาม

" ก็ไปอยู่กับฉันไง "

..ความทรงจำในวัยเด็ก...จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง....

~ To be con~

แต่งไว้ชาติกว่าละ ตอนไปเจอในเครื่องยังตกใจเลยว่าเคยแต่งไว้ด้วย แหะๆๆ ถ้าพรุ่งนี้ว่างเอาตอนหนึ่งมาเกลาภาษาใหม่ด้วยดีกว่า~ - -+

Fic : Trap

Couple : Keita x Ryohei

Author : Tenki

ในความทรงจำที่พร่าเลือนเรียวเฮจำได้แค่ว่าเห็นแม่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นถนน ร้องเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินถ้อยคำขานรับ พยายามตะโกนขอความช่วยเหลือมากเพียงใดก็ไม่มีใครเลยจะได้ยินเสียงอ้อนวอน สุดท้ายก็ได้แต่นั่งกอดแม่ที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีชีวิตอยู่รึเปล่า สายฝนโปรยปรายลงมาจนคราบเลือดบนพื้นถนนจางหายไปทีละน้อยเหลือเพียงร่างซีดเซียวในอ้อมแขน รับรู้เพียงแค่เสียงฟ้าร้อง ร่างกายที่เปียกชุ่มเพราะสายฝนและเสียงสะอึกสะอื้นดังอยู่ไม่ขาดสายเท่านั้น นอกจากนั้นทุกอย่างก็ดูขาวโพลนไปหมด

"...เรียว..เรียวเฮ...."

...ใคร ?...

" เรียวเฮ! เงยหน้าสิ "

ผ้าห่มผืนขาวถูกกระชากออกไปจากร่าง พร้อมกันกับมือใหญ่ที่ประคองใบหน้าซีดขาวขึ้นมอง ดวงตากลมฉายแววหวาดหวั่นเพียงไม่นานก่อนรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าคือผู้ที่ทำให้เขารอดพ้นจากการเป็นเด็กข้างถนน...คนที่สามารถเรียกว่าเพื่อนได้อย่างสนิทใจที่สุด...ชายหนุ่มร่างสูงเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง ไม่นานแสงสว่างบางเบาก็ปรากฏขึ้นทำให้มองเห็นเรียวเฮที่โถมกายเข้ากอด...สายฝนด้านนอกทวีความรุนแรงมากขึ้นเป็นเท่าตัว...

" กลัวมากเลยเหรอ ? " ฝ่ามือใหญ่ลูบสัมผัสอย่างอ่อนโยนบนแผ่นหลังบาง น้ำเสียงนุ่มเอ่ยถ้อยคำปลอบประโลมชิดใบหู ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบใด คนคนนี้ก็ยังคงเป็นบุคคลเดียวที่สามารถทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นได้เสมอ ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งในคืนฝนตกหนักแม้ว่าจะไม่เคยเรียกร้องแต่เคตะก็จะมาอยู่เป็นเพื่อน มาปลอบเช่นนี้เสมอ

"...กลัว...กลัวมากๆ..." น้ำเสียงหวานหูหากแต่แผ่วเบาจนต้องก้มหน้าลงไปฟังใกล้กลีบปากสีหวาน ใบหน้าหวานแนบซุกลงบนแผ่นอกกว้าง มือเล็กกำชายเสื้ออีกฝ่ายแน่นราวกับต้องการหาที่พึ่ง ขณะนั้นเองที่ดวงตาคมทอดมองไปยังร่างตรงหน้า มองไปยังผิวกายขาวสะอาดที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด หลังคอขาวเนียนลามไปจนถึงแผ่นหลังที่อยู่ลึกเข้าไปในเสื้อยืดตัวหลวม

...ร่างกายนี้นับวันจะยิ่งงดงามและบอบบางเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเป็นบุรุษเพศ...

" ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนไม่ต้องกลัวหรอก เข้านอนได้แล้ว "

"...นอนกับเรานะ..เรากลัว..." เงยหน้าสบมองอย่างเว้าวอน ชายหนุ่มประสานสายตากับเรียวเฮไม่นาน ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมกลีบปากที่คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาแกะมือเล็กจากเอวและประคองให้นอนราบลงบนเตียง มือใหญ่คว้าผ้าห่มที่ตกอยู่ข้างเตียงมาห่มให้ โดยที่ไม่ละสายตาไปจากเรือนกายสวยงามเลยสักนิด...

" ไม่เป็นไรแล้วนะ หลับตาลงสิ " ถ้อยประโยคอ่อนโยนแถมท้ายด้วยคำสั่งที่เรียวเฮทำตามอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มแทรกกายเข้ามาในผืนผ้าห่มให้เรียวเฮกอด เหมือนเช่นทุกครั้งในคืนวันฝนตก

" ขอบคุณนะเคตะ "

" ฝันดีนะเรียวเฮ "

....เสแสร้ง....

" แม่ไม่ต้องห่วงหรอก เรียวเฮสบายดีไม่เป็นอะไรหรอก "

" แค่นี้นะครับแม่ "

" คุณน้าโทรมาเหรอ ? " เปิดบทสนทนาขึ้นแทบจะทันทีกับฝ่ามือใหญ่ที่เพิ่งวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ สรรพนามที่ถูกเรียกทำให้รู้ได้ว่าแม่ของเคตะคือผู้ที่เรียวเฮเอ่ยถึงเมื่อครู่

" ใช่ แถมยังฝากให้ดูแลเด็กแถวนี้ด้วย " เหลือบมองเด็กที่กำลังมองค้อนมาอย่างนึกขบขัน ก่อนที่บรรยากาศภายในห้องจะเงียบลง มือเล็กกดรีโมทเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเหมือนเช่นที่ทำอยู่เป็นประจำ เคตะเองก็แสร้งทำเป็นมองหน้าจอสี่เหลี่ยมเหมือนปกติด้วยเช่นกัน แต่แท้ที่จริงแล้วกำลังคอยอะไรบางอย่างอยู่ต่างหาก เสื้อยืดสีขาวสะอาดกับกางเกงขายาวเนื้อดีเกินกว่าจะเป็นชุดอยู่บ้านที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่ทำให้เขาจับพิรุธบางอย่างได้

รายการแล้วรายการเล่าที่ถูกเปลี่ยนสลับไปมาไม่ได้ทำให้เรียวเฮสงบลงได้เลย ดวงตาสีน้ำตาลคอยแต่จะเหลือบมองนาฬิกาสลับกับเคตะอยู่ตลอดเวลา เพียงแค่ผู้ถูกมองหันมาประสานสายตาด้วยคนตัวเล็กก็หลบสายตาให้วุ่นวายไปหมด...จนกระทั่งเค้นความกล้าออกมาได้นั่นแหละ...

" เอ่อ..."

" คับ ? "

" วันนี้เราขอไปเที่ยวกับเพื่อนได้มั้ย ? " เรียวเฮหลุบสายตามองพื้นห้องตลอดเวลา ดวงตาคมคู่นี้บางครั้งก็ดูราวกับมีความลับนับพันเรื่องซุกซ่อนอยู่ ราวกับจะกักขังเขาเอาไว้ข้างในตลอดไป หากแต่บางทีกลับดูอบอุ่นอ่อนโยนประดุจเพื่อนที่ไม่สามารถหาได้ที่ไหนในโลกใบนี้อีกแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เรียวเฮลังเลอยู่นานกว่าที่จะเอ่ยปากบอกสิ่งที่ต้องการออกไปได้

" ขอทำไมล่ะ แค่บอกฉันก็พอ " รอยยิ้มบางเบากับดวงตาที่เหมือนจะอ่านความคิดไม่ออก

" นั่นสินะ แหะๆ "

" แต่รีบกลับล่ะ มากินข้าวเย็นด้วยกัน " ถึงตอนนี้ใบหน้าสวยจึงระบายไปด้วยรอยยิ้มได้อย่างโล่งใจ รีบวิ่งหายเข้าไปในห้อง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กตรงดิ่งไปหน้าประตูบ้านทันที

" เราไปก่อนนะเดี๋ยวริวจะคอยนาน " น้ำเสียงหวานใสหลุดชื่อเพื่อนที่นัดไว้ให้ได้ยินพลางโบกมือลาสองสามทีอย่างรีบร้อน พอคว้ากระเป๋าได้ก็รีบวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว ดูอารมณ์ดีผิดกับทุกวันจนน่าแปลกใจ

...ริวอิจิ...

ชายหนุ่มหวนนึกไปถึงเพื่อนสนิทของเรียวเฮที่เคยได้ยิน อันที่จริงเขาไม่เคยจำบุคคลเหล่านั้นได้เลย หากแต่สำหรับริวอิจิแล้วเป็นกรณียกเว้น ในเมื่อเรียวเฮเอาแต่พร่ำพูดถึงทุกวันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน ก็ต้องจดจำเป็นกรณีพิเศษอยู่แล้ว เพื่อนผู้แสนดีที่ถูกชะตาตั้งแต่พบกัน คุยกันถูกคอ รสนิยมตรงกัน สุภาพบุรุษใจดี อ่อนโยนและอีกหลายอย่างที่เคยได้ยินเกี่ยวกับริวอิจิตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา

" ริวอิจิงั้นเหรอ... " เคตะหลุบตาลงมองฝ่ามือก่อนจะแค่นยิ้มออกมา

..........

.....

..

" แล้วเจอกันวันหลังนะริว "

เรียวเฮยืนโบกมือส่งริวอิจิตรงทางแยกของถนน ท้องฟ้าเบื้องหลังกลายเป็นสีส้มสวยงามสะท้อนกับเส้นผมสีน้ำตาลเป็นประกาย คนตัวเล็กเดินแยกไปทางขวาแต่ก็ยังยืนทอดสายตามองส่งริวอิจิจนลับสายตา ก่อนหันหลังเดินกลับบ้านที่อยู่ถัดไปอีกไม่กี่ช่วงถนน มือเล็กกำกระเป๋าในอ้อมแขนแน่นเดินฝ่าคลื่นฝูงชนอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งผู้คนเริ่มจะบางตาลงเรียวเฮจึงเปลี่ยนมาเป็นก้าวเท้าทีละก้าวช้าๆ

"…กึก..ตุบ!!..."

ชะลอฝีเท้าลงเหลียวซ้ายแลขวาหาต้นตอของเสียง ก่อนรับรู้ได้ถึงแรงบีบรุนแรงที่ต้นแขนและร่างทั้งร่างก็ถูกฝ่ามือลึกลับกระชากเข้าไปในซอกตึกอย่างรุนแรง ดวงตาทั้งสองข้างถูกมือใหญ่ทาบทับปิดสนิทจนไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้เลย แผ่นหลังกระแทกกับกำแพงจนรู้สึกเจ็บ ริมฝีปากอุ่นชื้นแนบสัมผัสลงบนใบหน้าสวย ปลายลิ้นโลมเลียแช่มช้าจนกระทั่งมาหยุดที่กลีบปากแดงสด เรียวเฮพยายามขืนตัวสุดแรงสองมือทั้งผลักทั้งดันร่างตรงหน้า หากแต่นั่นกลับยิ่งส่งผลร้ายแก่ตัวเอง ทุกครั้งที่ดิ้นรน แรงที่กระทำใส่จะเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว

ริมฝีปากถูกครอบครองจนไม่อาจส่งเสียงร้องออกมาได้อีกต่อไป ร่างกายสั่นเทาอย่างหนัก หวาดกลัวแต่ที่ร้ายกว่านั้นคือจินตนาการที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้...ยิ่งมองไม่เห็นภาพในสมองที่คิดไปถึงร่างตรงหน้าที่กำลังล่วงเกินอย่างจาบจ้วงอยู่ก็ยิ่งน่ากลัว...ใคร ?....กลีบปากสวยถูกขบหนักๆเพื่อให้เผยอออกรับสัมผัสที่ไม่ต้องการ ปลายลิ้นที่รุกล้ำเข้ามาทำให้ยิ่งตื่นกลัวหนักกว่าเก่า เรียวลิ้นแตะสัมผัสลิ้มรสความหอมหวานอย่างได้ใจ กายบอบบางถูกบดเบียดแนบกับกำแพงมากกว่าเดิม ผิวกายถูกบีบคลึงผ่านเนื้อผ้าจนแดงช้ำไปหมด ก่อนที่ชายตรงหน้าหยุดการกระทำทั้งหมดลงอย่างยากจะหักห้ามใจ

" ...ฮึก!!..."

เรียวเฮเริ่มสะอื้นแผ่วเบา สัมผัสรุนแรงที่ได้รับทำให้รู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง ผู้รุกรานผลักคนตัวเล็กล้มลงกับพื้นก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นมีเพียงแผ่นหลังกว้างกำลังจางหายไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าถี่เร็ว ความหวาดกลัวรุมเร้าจิตใจจนไม่อาจลุกไปไหนได้นอกจากนั่งอยู่กับที่ในซอกตึกที่ถูกลวนลามอย่างร้ายกาจ....

" ช่วยด้วย...."

To be con......

ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาลงเลยจริงๆ แต่อยากประชดข่าวเร็วเมื่อเร็วๆนี้กวาดกันดีนักใช่มั้ยไอ้ของวายน่ะ กวาดได้กวาดไป เอาให้หมดประเทศยังไงเราก็จะวายต่อไป หึๆๆ พูดถึงแล้วหงุดหงิดได้อีกแฮะ =_=''

เขียนใหม่ไปก็ตันไปหัวไม่แล่น ง่วงมากมายแต่อยากทำ ยังไงเนี่ย - - หมดตอนนี้ก็หมดสต็อกพอดีเรื่องนี้ กลัวจะเผลอใส่อะไรมากไปจังง่ะ T__T

ps. วายจงเจริญญญ ฮิ้วววว!!~